دانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321The Significance of "Focus" and Its Methods in the Information Structure of the Didactic Discourse in “Al-ensān Al-Kāmel” by Nasafiاهمیت «تأکید» و روشهای آن در ساخت اطلاعی گفتمان تعلیمی الانسان الکامل نسفی528113227FAنداامینمدرس دانشگاه، دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی، نویسنده مسئولیحییطالبیاناستاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20230129We aim to decipher the repeated and meaningful usage of various kinds of expression devices for "Focus" in "In Expressing Ceremonials of Sufism" and "Ceremonials of Reclusion" from the book Al-Insān al-Kāmil according to the functional approach of Halliday. We try to accomplish this goal by analyzing the textual order and the sequence of words in the Theme/Rheme part through paying attention to information structure, themes ' sort, unmarked/marked sentence structure, adverb function, negation adjunct in sentences and meaningful paragraphs in these two epistles. Our research shows that the marked structures of the sentence which mostly convey focus, have widespread usage of interpersonal themes (Modal/Usuality/ Probability), the remarkable usage of adverbs of frequency and focus concept, creation of restriction using adverbs of negation and adverbs of focus, induction of the concept of focus along with conjunctions of expression of cause, usage of repetition as an focus devices, and finally, the usage of expression devices for focus in sentences with unmarked structures. This implies that the writer's discourse is centered on focus. The study is descriptive-analytical and by locating the text in its context, conducts the data analysis which demonstrated that the purpose of this research is not repeating what is available in the already existing literature on this subject, but to highlight "emphasis and significance" in the mind of the readers. Finally, the argument represents that the dominant discourse of Nasafi in the two epistles was didactic-emphasis and the writer used every sort of emphasis in the Persian language to induce this discourse.بررسی نظام متنی و چگونگی توالی کلمات در بخشآغازگر/پایانبخش و توجه به ساختاطلاعی، نوع آغازگرها، بینشانی و نشاندار بودن ساختار جمله، کارکرد قیدها و ادات نفی در جملهها و بندهای معنایی دو رسالۀ «در بیان آداب اهل تصوف» و «آداب خلوت» از کتاب الانسان الکامل بر اساس رویکرد نقشگرایهلیدی، متوجه کاربرد مکرر و معنادار انواع مختلفی از ابزارهای بیانی «تأکید» در این متن میشویم. ساختارهای نشاندار جمله که اغلب دلالت به معنای تأکید دارند، کاربرد گستردۀ آغازگرهای بینافردی (وجهنما و زماندار)، کاربرد معنادار قیدهای زمانی دارای مفهوم استمرار و تأکید، ایجاد حصر و قصر با کاربرد قیدهای نفی و تأکید، القای مفهوم تأکید بههمراه حروف ربطی بیانِ حکم و علت، کاربرد تکرار بهعنوان ابزار تأکیدی، در نهایت حتی کاربرد ابزارهای بیانی تأکید در جملههایی با ساختارهای بینشان، نمایانگر تمرکز گفتمان نویسنده بر مقولۀ تأکید است. نتیجۀ این بررسی که به روش توصیفیتحلیلی صورت گرفت و تحلیل این یافتههاها در کنار بافت موقعیت تولید اثر، نشان میدهد که هدف نگارش در این متن، نه بازگویی مکرر گفتههای پیشینیان، که جلب توجه مخاطب به این «تأکید و اهمیت» است. گفتمان غالب نسفی در این دو رساله، گفتمانی تعلیمیتأکیدی است و نویسنده برای القای این گفتمان از انواع روشهای تأکید در زبان فارسی بهره میگیرد.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113227_1b599805c34a5856aaa4ea26d1ea7c3e.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Rumi's Sufi Insight and Intuition and Its Role in the Genesis of Mathnawi and Diwan-e Shams Poemsنقش فراست و شهود صوفیانۀ مولوی در تکوین اشعار مثنوی و دیوان شمس2972113228FAاختیاربخشیاستادیار گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیانJournal Article20230129In this paper we have studied the influence of Rumi's Sufi insight and intuition in the genesis of Mathnawi and Diwan-e Shams poems with the descriptive and analytic method. The main question of the research is whether Rumi's Sufi insight and intuition had an effect on the genesis of his poems? The research approach is the genesis study and its purpose is to prove Rumi's Sufi insight and intuition and how it affects the genesis of his poems. In the text of the article, by presenting evidence, we have examined Rumi's Sufi insight and intuition in his works, as well as the relationship based on Rumi's Sufi insight with his specific and general audiences and how they affect the genesis of Mathnawi and Divan-e-Shams verses. The results of this study show that Rumi's Sufi insight and intuition has been more than ninety percent effective in the genesis of Divan-e Shams and more than sixty percent in the genesis of Mathnawi poems. Therefore, in interpreting or criticizing Rumi's poems, they should not be considered without considering the contexts and requirements of the position and factors outside the text, including Rumi's specific and general audiences and their Sufi interactions with each other.در این پژوهش، تأثیر فراست و شهود صوفیانۀ مولوی در تکوین اشعار مثنوی و دیوان شمس به روش توصیفیتحلیلی بررسی شده است. سؤال اصلی تحقیق، آن است که آیا فراست و شهود صوفیانۀ مولوی در روند تکوین اشعار او تأثیری داشته است؟ رویکرد تحقیق، بررسی تکوینی و هدف از آن اثبات فراست و بصیرت صوفیانۀ مولوی و چگونگی تأثیر آن بر تکوین اشعار اوست. در متن مقاله نیز با ارائۀ شواهد، به بررسی مصادیق فراست و شهود صوفیانۀ مولوی در آثارش و نیز ارتباط مبتنی بر شهود صوفیانۀ مولوی با مخاطبان خاص و عام او و چگونگی تأثیر آنها در تکوین ابیات مثنوی و دیوان شمس پرداخته شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که فراست و شهود صوفیانۀ مولوی در تکوین دیوان شمس بهمیزان بیش از نود درصد و در تکوین اشعار مثنوی بهمیزان بیش از شصت درصد مؤثر بوده است. ازاینرو در تفسیر یا نقد اشعار مولوی، نباید آنها را بدون توجه به قراین و مقتضیات حالی، مقامی و مقالی و عوامل برونمتنی، از جمله مخاطبان خاص و عام مولوی و ارتباطات متقابل صوفیانۀ آنها بررسی و تحلیل کرد.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113228_0c4a41c3f3a31e7eca9b8732beb8dc0b.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321An approach to the issue of evil with emphasis on Ibn ‘Arabi's views on various types of prayerبازشناسی انواع دعا و کارکرد آن در رویارویی با شرور با تأکید بر آرای ابنعربی7394113229FAمحمد جوادپاشاییاستادیار گروه فلسفه دانشگاه شاهد، نویسنده مسئولمحمودصیدیاستادیار گروه فلسفه دانشگاه شاهدJournal Article20230129The issue of evil and how to deal with it has been one of the most fundamental ideas that has always occupied the human mind throughout history. The depth of the ambiguity of this issue has been so Infidel for some of them that it has been called the refuge of atheism and the most important reason against the existence of God. Some of these fears should be focused on how to use prayer against evil; because the public believes that their desires must be achieved through prayer. The main question of this article is how, based on Ibn ‘Arabi's ideas, one can overcome the mental and physical injuries caused by evil and disease through prayer. In a descriptive-analytical approach, the author has come to the conclusion that by dividing the types of questions into verbal, present, and talented, and dividing the verbal question into hurried, probable, and obedient from Ibn ‘Arabi's point of view, only possible and obedient questions can harm the evils. And minimize disease.مسئلۀ شر و چگونگی رویارویی با آن از بنیادیترین اندیشههایی بوده که در طول تاریخ، همواره خاطر بشر را به خود مشغول داشته است. در بین ادیان آسمانی، دعا یکی از ابزارهای کارگشا در رویارویی با شرور معرفی شده است. کژتابی متدینان در فهم این آموزه و گمان نادرستشان در گرهگشایی همۀ دعاها از همۀ گرفتاریها، ضرورت این پژوهش را بیش از پیش روشن میسازد. لذا پرسش اصلی این نوشتار آن است که بر پایۀ اندیشههای ابنعربی، گونههای دعا کداماند و چگونه میتوان با آنها بر صدمات روحی و جسمی ناشی از شرور و بیماریها فائق آمد یا از آن در حین گرفتاریها بهمثابۀ نردبانی برای تعالی روحی بهره جست؟ این پژوهش در روی آوردی توصیفیتحلیلی به آرای ابنعربی، به این نتایج دست یافت: 1. ابنعربی انواع سؤال و دعا را به سه قسم لفظی و حالی و استعدادی تقسیم میکند؛ 2. ابنعربی سؤال لفظی را به استعجالی و احتمالی و امتثالی تفصیل میدهد؛ 3. از منظر عرفانی، انسان کامل یا از هر گونه سؤالی دست میشوید یا فقط از روی امتثال سؤال میکند؛ 4. فقط با سؤال احتمالی و امتثالی میتوان آسیبهای ناشی از بدیها و بیماریها را به حداقل رساند. از کارکردهای دیگر گونهبندی دعا، کاهش نومیدیها و فزونی امیدها و به دنبالش کاستن رنجِ آلام و ناملایمیهاست.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113229_9e662025e2e207683424546f107a5b45.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321A Semiotic Analysis of Symbolic Place in the parable of Daqūqi in Mathnawiتحلیل نشانهمعناشناختی «مکان نمادین» در داستان دقوقی از مثنوی95124113230FAمنوچهرتشکریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران، نویسنده مسئولنسرینسهرابیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایرانJournal Article20230129<strong>Abstract</strong>
Place is considered as an important element of meaning production in any narrative, and its manifestation in discourses is either objective and physical, or abstract; Therefore, when the objective aspect of a place becomes weak, it becomes imaginative and transcendental, and its symbolic aspect becomes a priority. Daqūqi parable is the narration of a mystical event and revelation. Revelation is beyond the realm of ordinary cognition, which is why symbolic language is used to express it. Due to the nature of revelation and the symbolic language in the story of Daquqi, the presence of places in the language has a metaphorical and symbolic function. These places are divided into two general categories: "event places" and "fluid places". The aim of the present essay is to highlight the elements of place and metaphor of place and by paying attention to the aspect of mystical revelation and mystical symbols and the intertextuality of places in this story, the semiotic function of symbolic place, how places are present in linguistic action, transformation processes, examines the place to its transcendence and its discourse function. The study showed that the language of this narrative to describe the revelation and its induction, has used many terms and spatial images such as sea, beach, desert and tree as metaphors of existence and has been able to animate or personify and clarify the discourse, which includes promoting many mystical facts and matters. Places also have phenomenological, transcendental and mythical functions due to the presence of the subject.مکان بهعنوان یک عنصر مهمِ تولید معنا در هر روایت محسوب میشود و تجلی آن در گفتمانها، یا عینی و فیزیکی است یا انتزاعی؛ لذا آنگاه که وجه عینی مکان ضعیف شود، ویژگی تخیلی و استعلایی مییابد و وجه نمادین آن در اولویت قرار میگیرد. داستان دقوقی روایتِ واقعه و مکاشفۀ عرفانی است. مکاشفه فراتر از محدودۀ شناختهای عادی است؛ به همین دلیل برای بیان آن از زبان رمز استفاده میشود. بهدلیل ماهیت مکاشفه و زبان رمز در داستان دقوقی، حضور مکانها در زبان کارکردی استعاری و نمادین دارد. این مکانها به دو دستۀ کلیِ «مکانهای واقعه» و «مکانهای سیال» تقسیم میشوند. هدف از پژوهش حاضر این است که با برجسته کردن عنصر مکان و استعارۀ مکان و با عطف توجه به جنبۀ مکاشفۀ عرفانی و نمادهای عرفانی و وجه بینامتنیت مکانها در این داستان، کارکرد نشانهمعناشناسی مکان نمادین، چگونگی حضور مکانها در کنش زبانی، فرایندهای تبدیل مکان به فرامکان و استعلای آن و کارکرد گفتانی آن را بررسی کند. این پژوهش نشان داد که زبانِ این روایت برای توصیفِ مکاشفه و القای آن، از اصطلاحات و تصاویرِ مکانیِ بسیاری مانند دریا، ساحل، بیابان و درخت به عنوان استعارۀ هستی و وجود، بهره برده و توانسته است قابلیتِ کینونیت بخشی و شفافسازی گفتمان را که مشتمل بر بسیاری از حقایق و امور عرفانی است، ارتقا دهد. همچنین مکانها بهواسطۀ حضورِ سوژه از کارکردهای پدیداری، استعلایی و اسطورهای برخوردارند.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113230_a0527eccf91f9f17bf7ed1fb1b9b5bd6.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Woman in the Thought of Moses de Leon and Jacob Boehmeزن در اندیشۀ موسی دلئون و یاکوب بومه125144113231FAعمرانرحیمی فردانشجوی دکتری، گروه ادیانو عرفان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانبخشعلیقنبریدانشیار گروه ادیان و عرفان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، نویسنده مسئولمحمدرضاعدلیاستادیار گروه ادیان و عرفان، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20230129In Jewish thought, woman is considered inferior to man and is the cause of sin. Women are said to have inherited sin and deception from Eve and are sinners; they are not allowed to engage in social activities, and they attain perfection by encouraging their husbands and children to teach the Torah. In Christianity, although men and women are equal in Christ’s eyes, his disciples did not have a favorable view of women and spoke of Eve's subdominant creation and her sin. Due to the importance of taking cognizance of the status of women in religions, it was decided to analyze descriptively and comparatively the position of women in the thoughts of the two great Jewish and Christian mystics, Moses de Leon and Jacob Boehme. They have come up with ideas that need to be analyzed. De Leon attributes the disorder in the creation to the distance between God and the queen, but in the end, through repentance, austerity, and performing rituals, separation changes into harmony and causes harmony in the world; the perfection of woman leads to the perfection of man and causes the evolution of the heavenly worlds. The relationship between man and woman causes the stability of faith, and is the factor that prevents divine presence (Shekhineh) from leaving them. Boehme denies that women are inferior to men. He sees woman as a being who is made of human nature and can attain perfection to be the image of God. He believes there is a divine reaction in marriage, but it embraces some other effects that result from the earthly and evil dimensionsجایگاه زن در اندیشۀ یهود، پستتر از مرد و عامل گناه است؛ زنان، گناه و تبلیس را از حوا ارث برده و گناهکارند، اجازۀ فعالیت اجتماعی ندارند و کمالشان تشویق شوهر و فرزند به آموزش تورات است. در مسیحیت با وجودی که زن و مرد نزد مسیح(ع) یکسان بودند ولی شاگردانش نظر مساعد به زن نداشته و از خلقت تبعی حوا و گناه او سخن گفتهاند. بهدلیل اهمیت شناخت مقام زن در ادیان، بنا شد به روشتوصیفی و مقایسهای، جایگاه زن در اندیشۀ دوعارف بزرگیهودی و مسیحی، موسی دلئون و یاکوب بومه را واکاوی کنیم. آنها نظراتی مطرح کردهاند که نیازمند تحلیل است. دلئون اختلال در آفرینش را بهدلیل دور شدن خدا و ملکه میداند اما در نهایت بهواسطۀ توبه، ریاضت و انجام مناسک، جدایی به هماهنگی تبدیل و باعث هماهنگی جهان میشود، با کامل شدن زن، مرد هم کامل شده و باعث تکاملعوالم علوی میشود. رابطۀ زن و مرد باعث پایداری ایمان و عاملی است که حضور الهی (شخینه) آنها را ترک نکند. بومه پستتر بودن زن از مرد را رد میکند. او زن را موجودی میداند که از ماهیت آدم ساخته شده و میتواند به کمال برسد تا تصویر خدا باشد، بهعقیدۀ بومه در عمل زناشویی واکنشی الهی صورت میگیرد، اما تأثیرات دیگری نیز وجود دارد که از جنبۀ زمینی و شیطانی ناشی میشود.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113231_4104428de8846e969576b6c1a57b99ec.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Mystical Eschatology in Mersad al-ʿEbad, a Semantic Approachمعادشناسی عرفانی در مرصاد العباد با رویکرد معناشناسی145170113232FAرضاروحانیدانشیار دانشگاه کاشانمحمدعباس زاده جهرمیدانشیار دانشگاه جهرمرضاشجریدانشیار دانشگاه کاشانمعصومهمصلی نژاددانشجوی دکتری دانشگاه کاشان، نویسنده مسئولJournal Article20230129The mortality of the material world and the need to pay attention to life after death, has made many, including the People of mysticism , aware of the of Resurrection discussione, and everyone has dealt with it according to his own perception and method. Najm Razi, one of the famous mystics of the seventh century, in Mersad al-Ebad, Based on his mystical-interpretive school , has given A symbol of the most eloquent method of resurrection . One part of this mystical attitude, is the semantics of the resurrection; A new science in the Western world tha named Linguistics subdivision seeks the meaning in a scientific way. This article has been written in a descriptive manner with the aim of examining the semantics of resurrection in Mursad al-Ebad. The most important Achievement is the using of the new semantic method in the form of companionship and semantic interaction, show the unique and imaginative art and ability of Razi in introducing and interpreting the mystical-literary resurrection, resurrection. The different classes of human beings are the quality of self-return for the four souls and souls and the description of Haft khan marefat or the Seven Cities Of Love .
Visualize a Fear mode in the resurrection of Sinner” Ashqia” and The charming and attractive position of the righteous ” Atghiya” and Owners of perfect human and showing The Semantic and rank contrast of linguistic-literary abilities of Razi's linguistic-literary abilities in introducing and semantics of the issues related to the resurrection.
فانی بودن جهان مادی و لزوم توجه به زندگی پس از مرگ، بسیاری از جمله اهل معرفت را متوجه مقولۀ معاد ساخته و هرکس به فراخور درک و دریافت و روش خود بدان پرداخته است. نجم رازی از عرفای صاحبنام قرن هفتم، در مرصاد العباد با ارائۀ مکتب عرفانیتفسیری خود، نمونهای از شیواترین روشهای معادشناسی را به دست داده است. یکی از ابعاد این نگرش عرفانی، معناشناسی معاد است؛ دانشی نوین در دنیای غرب که زیرمجموعۀ زبانشناسی محسوب میشود و در پی مطالعۀ معنا با روش علمی است. این مقاله با هدف بررسی معناشناسی معاد در مرصاد العباد و بهشیوۀ توصیفی نوشته شده است. مهمترین یافتهها که با بهرهگیری از روش معناشناسی نوین در قالب روابط همنشینی و تقابل معنایی به دست آمده، نشاندهندۀ هنر و توانمندی کمنظیر و خیالانگیز رازی در معرفی و تفسیر عرفانیادبی معاد، معاد طبقات مختلف انسانها، کیفیت بازگشت به خود برای نفوس و ارواح چهارگانه و شرح هفتخان معرفت است. ترسیم فضای رعبانگیز در معاد اشقیا و فضای جذاب و دلانگیز در معاد اتقیا و صاحبان نفس مطمئنه و نشان دادن تقابلهای معنایی و مرتبتی از توانمندیهای زبانیادبی رازی در معرفی و معناشناسی مباحث مربوط به معاد است.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113232_0fab05a15ac3fc527ab415118674757d.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Investigating Epistemic Dimensions of Sagacity in Mystical Literatureبررسی و تحلیل ابعاد معرفتی فراست در ادب عرفانی171204113233FAسید منصورسادات ابراهیمیدانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، نویسنده مسئولمحمودبراتی خوانساریاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهانJournal Article20230129Knowledge and acquaintance are the fundamental pillars and the ultimate aim in mystical thought. The Islamic- Iranian Sufism with the use of original intellectual and cultural sources along with its own mystical language has always been an appropriate context for the emergence and creation of various epistemic concepts. Sagacity is one of the cases to which suffists assign a high epistemic level. That is why sagacity, among other other features assigned to suffists, finds a unique status. However, the most important intrinsic property of sagacity is its sense of knowledge. It seems that there is a scarcity of research in this area. In this study, by analyzing and semantic separation of the term sagacity as well as investigating its roots and definitions in the mystical language, we have tried to present epistemic dimensions and various aspects of awareness in the Islamic mysticism view. For this purpose, the link between sagacity and some terms and concepts related to knowledge such as certainty, insight, the God-given knowledge, light, thought, the Forqan (the distinction between the truth and falsehood) as well as different kinds of mystical experience is analysed in a coherent manner based on genuine sources in the realm of mystical literature.معرفت و شناخت، رکن اساسی و مقصود نهایی در اندیشۀ عرفانی به شمار میآید. تصوف اسلامیایرانی با بهرهگیری از سرچشمههای اصیل فکری و فرهنگی و بهمدد زبان عرفانی خاص خود، همواره بستری مناسب برای خلق و ظهور مفاهیم معرفتی گوناگون بوده است. «فراست» یکی از این موارد است که متصوفه بار معرفتی بالایی برای آن قائل شدهاند. به همین سبب است که فراست، در میان کرامات منسوب به مشایخ صوفیه، از جایگاه ویژهای برخوردار است. با وجود اینکه بنیادیترین و مهمترین ویژگی ذاتی فراست، معرفتزایی آن است، مطالعات و پژوهشهایی که تاکنون در این زمینه صورت گرفته، بسیار اندک است و مطالب ارائهشده نیز کافی و منسجم به نظر نمیرسد. در این تحقیق، تلاش شده است تا با تحلیل و تفکیک معنایی و کاربردی واژۀ فراست، ضمن تبیین ریشهها و تعاریف آن در زبان عرفان، ابعاد معرفتی و جنبههای گوناگون آگاهیبخشی آن از نظرگاه عرفان اسلامی نمایان شود. برای نیل بدین مقصود، پیوند فراست با برخی اصطلاحات و مفاهیمِ مرتبط با مقولۀ معرفت، نظیر یقین، بصیرت، علم لدنی، نور، بیّنه، تفکر، فرقان و انواع تجربیات عرفانی، بهشیوهای منسجم و بر اساس منابع اصیل در حوزۀ ادبیات عرفانی، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113233_f06ab789a78d749a9df3032fd45ac9e1.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321The Value of Animals from the Perspective of Sufisارزش جانوران در نگاه صوفیان205232113234FAمسعودشاورانیاستادیار دانشگاه مذاهب اسلامیJournal Article20230129Nature and various parts of the ecosystem are rapidly being destroyed due to human neglect, and researches are needed to appreciate animals and protect their rights. Environmental ethics is an important branch of the discussion of environmental protection and the purpose of this study is to present the moral approach of Sufis in respecting and valuing animals so that it can be presented and applied as a practical ethical model. In the biography of Sufis, mystical memoirs and mystical narrations, writings and anecdotes of many of their verbal and practical methods can be seen in compassion, appreciation and interest in animals, which shows the deep love and respect of Sufis towards animals. Loving and valuing animals in this article includes several main topics that have been addressed: companionship with domestic and non-domestic animals; learning from animals; Avoid cruelty to animals and quit eating meat; Compassion for animals; the friendship and service of animals to mystics; Speech and advice of mystics in honoring animals; Mystics sayings about the observance of animal rights, the positive effect of goodness on animals and the negative effect of oppression on animals. The method of this research is library studying and the description and analysis of the collected data show that Sufis have been a special group of religious people who have long had a special interest in animals in their moral behavior, and have respected their rights and inherently valued them.طبیعت و بخشهای مختلف زیستبوم بهعلت بیتوجهی انسان، بهسرعت در حال تخریب و نابودی هستند و پژوهشها در راستای ارزش نهادن به جانوران و حفظ حقوق آنان ضروری است. اخلاق محیط زیست از شاخههای مهم بحث حفاظت از محیط زیست است و هدف از این تحقیق، ارائۀ رویکرد اخلاقی صوفیان در احترام و ارزش نهادن به حیوانات است تا بهعنوان الگوی اخلاقی عملی، قابل طرح و کاربرد باشد. در شرح حال صوفیان، تذکرههای عرفانی و آثار و روایات عرفانی نوشتهها و حکایات بسیاری از سیرۀ قولی و فعلی آنان در شفقت، ارزشگذاری و علاقهمندی به جانوران مشاهده میشود، که نشان از علاقه و احترام ژرف صوفیان نسبت به جانوران است. دوستداری و ارزش نهادن به جانوران در این مقاله شامل چند عنوان اصلی میشود که به آن پرداخته شده است: همنشینی با جانوران اهلی و غیراهلی، پندگیری از جانوران، اجتناب از آزار جانوران و ترک گوشتخواری، الفت و شفقت با جانوران، مؤانست و خدمت جانوران به عارفان، گفتار و نصایح عارفان در تکریم جانوران، گفتار عارفان در باب رعایت حقوق جانوران، اثر ایجابی نیکی و ستم به جانوران و اثر سلبی نیکی و ستم به جانوران. روش انجام این تحقیق کتابخانهای است و توصیف و تحلیل دادههای جمعآوریشده نشان میدهد که صوفیان جزء گروه خاصی از دینداران بودهاند که از دیرباز در رفتار اخلاقی خود، به حیوانات علاقۀ ویژهای داشته و به حقوق آنها احترام گذاشته و ارزش ذاتی برای آنان قائل بودهاند.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113234_e618a7800a5032f3c5847fbcfbe579b3.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321A look at Asceticism in Attar Neyshabouri's Lyric Poemsنگاه به زهد در غزلیات عطار نیشابوری233264113235FAبهرامشعبانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه جهرمJournal Article20230129With the aim of analyzing the idea of asceticism in Attar's view, this study has examined the lyric poems of this prominent and influential poet in Islamic mysticism and Sufism. In this research, first by studying Attar's sonnets, samples related to asceticism are collected and then categorized and analyzed descriptively-analytically, using a textualistic approach in the form of three types of devotional, mystical and Qalandarian views on asceticism. The results of research show that in the sonnets of this poet, the Qalandarian view of asceticism prevailed and after that, mystical and devotional views had more evidence, respectively. Also, his Qalandarian and mystical view of asceticism was often negative and sometimes positive, and his devout view of asceticism was almost positive. It can be said that the concepts of love, adherence to the essence of religion, firm belief in the resurrection, intercession and signification of the Prophet, condemnation of customary asceticism and its connections, manifestation of the glory of truth, humiliation and anonymity, abandonment of other than God, astonishment, Qalandari and astute call, the experience of meeting oneself and the desire for pubs and ruins, the old man's talk, the influence of the male lover, the inefficiency of science and the sciences of philosophy and theology, and the tendency towards Zoroastrian and Christian elements form the basis of Attar's triple views on asceticism.این پژوهش با هدف واکاوی اندیشۀ زهد در نگاه عطار، به بررسی غزلیات این شاعر برجسته و مؤثر در عرفان و تصوف اسلامی پرداخته است. در این تحقیق، نخست با مطالعۀ غزلهای عطار، نمونههای مرتبط با زهد گردآوری و سپس به روش توصیفیتحلیلی و با رویکرد متنگرا در قالب سه نوع نگاه عابدانه، عارفانه و قلندرانه به زهد، بررسی، دستهبندی و تحلیل شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که در غزلهای این شاعر، نگاه قلندرانه به زهد غالب بوده و بعد از آن بهترتیب نگاه عارفانه و عابدانه شواهد بیشتری داشته است. همچنین نگاه قلندرانه و عارفانۀ او به زهد اغلب منفی و گاه مثبت و نگاه عابدانۀ وی به زهد تقریباً مثبت بوده است. میتوان گفت که مفاهیمِ عشق، پایبندی به جوهر دین، باور استوار به معاد، شفاعت و دلالت نبی، نکوهش زهد عادتی و پیوندهای آن، تجلی جلالیِ حق، کمزنی و گمنامی، ترک ماسویالله، حیرت، فراخوانِ قلندری و رندی، تجربۀ دیدار با خویش و میل به میخانه و خرابات، صحبت پیر، تأثّر از معشوق مذکر، ناکارآمدی علم و علومِ فلسفه و کلام و گرایش به عناصر زردشتی و مسیحی، بنمایۀ نگاههای سهگانۀ عطار به زهد را شکل داده است.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113235_61ec997ddbfd42f672fa5600d31f7e22.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Genealogy of Mystical Experiences in Al-Mawāqif wa al-Mukhātabāt of Muhammad ibn ‘Abd al-jabbar Neffariتبارشناسی تجارب عرفانی در المواقف و المخاطبات عبدالجبار نفّری265292113236FAرضاعباسیدانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی دانشگاه سمنان، نویسنده مسئولسید محمودیوسف ثانیدانشیار مؤسسه حکمت و فلسفه ایرانJournal Article20230129Neffari, the lesser known yet important mystic of the fourth century have used a special and complicated language in his book Al-Mawāqif wa al-Mukhātabāt which is about his pure mystical experiences. In this paper, we investigate his ideas about “the essence of mystical experience”, “ways to understand the experience”, “the variety of experiences and the characteristics of mystical experience”, “differentiating an experience from an interpretation” and “the characteristics of the receiver of the experience”. With regard to the essence, the mystical experience which is called “Waqfa” can be thought of as a spiritual ascent which results from a general intuition and determines eternity and at the same time, it is a means not an end. In order to understand this experience, paying attention to its foundation with regard to “paying attention to the origins” and “lack of knowledge and perception” and “knowledge without language” and “being gradual” and “causing a shake in the body” as effects and means is necessary. About the varieties of the experiences with regard to the person having such experience, Neffari believes that the most important cause of the varieties in mystical experience is the difference in the capacity of the people having such experience. The role of the person having the mystical experience is also determined in “gate of mystic union” and “the ability of the person” and results in his passivity and lack of will. With regard to the characteristics, there is an emphasis on “being beyond reason” and with regard to the logic being based on division on “the logic being an obstacle for knowledge” and with regard to epistemology on “the priority of silent knowledge over the verbal knowledge”.نفّری، عارف گمنام و در عین حال مهم قرن چهارم هجری، در کتاب المواقف و المخاطبات خود که دستاورد تجارب ناب عرفانی اوست، با زبان خاص و دشواریابی دربارۀ این تجارب سخن گفته است. در این مقاله کوشش شده است تا نظرات این عارف بزرگ دربارۀ «ماهیت تجربۀ عرفانی»، «راههای شناخت تجربه»، «تنوع تجارب و خصوصیات تجربۀ عرفانی»، «تفکیک تجربه و تعبیر» و «ویژگیهای تجربهگر عرفانی» مورد بررسی قرار گیرد. در خصوص ماهیت، تجربۀ عرفانی را که «وقفه» نامیده میشود، میتوان معراجی دانست که با شهودی کلی حاصل میشود و سرمدیت در آن تعیّن مییابد و در عین حال دارای حیثیت طریقی است نه موضوعی. برای شناخت این تجربه نیز توجه به مستند و تکیهگاه آن از جهت «توجه به مبادی» و فقدان «علم» و «حس» و «تعرف بدون عبارت» و تدرج و طریان تزلزل بر جسم و تن از جهت آثار و لوازم، ضروری است. دربارۀ اقسام تجارب نیز نفّری با توجه به مبدأ قابلی، مهمترین عامل تنوعِ آنها را ظرفیتهای وجودی گوناگون تجربهگران میداند. نقش تجربهگر نیز از دیدگاه نفّری در همسنخی «باب وصول» و «اهلیت سالک» در ورود از آن باب تعیّن مییابد که بیارادگی و انفعالِ تجربهگر را بهدنبال دارد. در خصوص ویژگیها نیز بر «طور ورای عقل بودن»، «اولویت معرفت صمتی بر معرفت نطقی» و «سلسلهمراتبی بودن زبان» تأکید میشود. https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113236_c700173fd9900f863442ec8593693cd8.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321.بررسی انحصار طریقت و اقرب الطرق بودن در سلسلۀ نعمتاللهیه گنابادی293318113237FAرسولمزرئیدانشآموخته سطح چهار حوزه علمیه قم، استادیارJournal Article20230129.یکی از سلسلههای مشهور تصوف در جهان، بهویژه ایران، سلسلۀ نعمتاللهیه گنابادی است. نگارنده در این پژوهش بهدنبال بررسی شواهد و ادلۀ انحصار طریقت یا اقرب الطرق بودن این سلسله است. مقصود از انحصار طریقت این است که قرار گرفتن در صراط مستقیم فقط در اطاعت و پیروی از اقطاب این سلسله و مراد از اقرب الطرق بودن این است که نزدیکترین راه رسیدن به مقصود پیروی از دستورات سلوکی این طریقت است. این تحقیق از نوع تحقیقات توصیفیتحلیلی و تاریخی است. روش بهکاررفته در این نوشتار، اسنادی و روش جمعآوری دادهها کتابخانهای بوده و دادههای مورد نیاز از طریق ابزار فیشبرداری گردآوری شده و مورد نقد و ارزیابی قرار گرفته است. پس از بررسی و ارزیابی دادهها این نتیجه حاصل شد که ادعای انحصار طریقت در آثار مکتوب اقطاب و مشایخ طریقت گنابادیه بهطور صریح نیامده است، اما برخی از مکتوبات آنان و نیز سیرۀ عملی و مطالبی که برخی از اقطاب و مشایخ به مریدان خود تلقین کردهاند، مضمونی نزدیک به ادعای انحصار طریقت دارد؛ هرچند این مقدار از شواهد در انتساب این عقیده به طریقت گنابادیه کافی نیست. ادعای اسهل و اقرب الطرق بودن که از سوی برخی از عرفا و مشایخ صوفیه مطرح شده، غیر از ادعای انحصار قطبیت و طریقت است و بهظاهر، مراد اقطاب طریقت گنابادیه در برخی از عبارات، اقرب الطرق بودن این طریقت نسبت به دیگر طرق صوفیه باشد.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113237_40f7b3fe751df864c24f3ef70dce1bc9.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321The Most Influential Sufis and the Most Important Mystical Subjects of the Eight to Tenth Centuriesتأثیرگذارترین صوفیان و مهمترین موضوعات عرفانیِ سدۀ دوم تا چهارم هجری319344113238FAمحمدمشهدی نوش آبادیدانشیار گروه ادیان و فلسفه دانشگاه کاشان، نویسنده مسئولحکیمهبهجتدانشآموخته کارشناسی ارشد دانشگاه آذربایجانJournal Article20230129The reflection of the lessons and the influence of the Sufis’ thought of the eight to tenth centuries, which is the period of the formation of Sufism, is one of the important issues that has been addressed statistically and analytically in this article. As a result of an examination of the Sufi textbooks compiled in the tenth to thirteenth centuries, twenty-five prominent Sufis of the eight to tenth centuries, whose speeches had a higher frequency in these books, have been identified. The main teaching of the great Sufis of the eighth century such as Hasan Basri, Sufyan Thuri, Ibrahim Adham, Abdullah Mubarak, Rabi‘a ‘Adavieh, Ma‘ruf Karkhi and Abu Sulaymān Darāni, are moral virtues, asceticism and austerity within the framework of religious commands, but the subject of the teachings of the ninth century mystics (i.e. Bayazid Bastāmi , Zu al-Nun Misri, Abu Sa‘id Kharrāz, Sahl Tustari, Abulhusayn Nuri, Husayn Mansur Hallāj, Sirri Saqati, Abu Turab Nakhshabi, Yahya Maa‘āz Rāzi, Abu Uthmān Hiri and Ibrahim Khawās) are knowledge, samā ‘, solitude, astonishment and annihilation, which were generally introduced for the first time in this century and has led Sufism from a moral and ascetic behavior to an epistemological school based on practical behavior and innovative customs; As most of the topics of this century are related to monotheism, knowledge and then love and trust. However the fourth-century Sufism with such Sufis as Abu Bakr Wasiti, Abu Ali Rudbāri, Abu Bakr Shibili and Abu Abdullah Khafif is strongly influenced by the teachings of the Sufism of the previous two centuries and seems to have nothing new. In general, the most important topics of the Sufism of the eight to tenth centuries are asceticism and knowledge. The issues of monotheism, love, morality, trust and poverty are next. Among these Sufis, Junaid Baghdadi has been the most influential and is at the forefront of many issues. After him are Sahl Tustari and Shibili, respectively. The other four prominent figures are Zu al-Nun Misri, Abu al-Hassan Nuri, Abu Sa‘id Kharrāz, and Bayazid Bastāmi.بازتاب تعالیم و تأثیر اندیشۀ صوفیان سدههای دوم تا چهارم که دورۀ شکلگیری تصوف است، از مباحث مهمی است که در این مقاله بهصورتی آماری و تحلیلی به آن پرداخته شده است. در نتیجۀ تفحص در کتب تعلیمی تصوف که در سدههای چهارم تا هفتم تدوین شده است، بیستوپنج تن از صوفیان برجستۀ قرون دوم تا چهارم که سخنان آنها بسامد بالاتری در این کتب داشتهاند، بهتفکیک قرن شناساییشدهاند. وجه عمدۀ تعلیم صوفیان بزرگ سدۀ دوم همچون حسن بصری، سفیان ثوری، ابراهیم ادهم، عبدالله مبارک، رابعه عدویه، معروف کرخی و ابوسلیمان دارانی، فضایل اخلاقی، زهد و ریاضت در چهارچوب دستورات شرعی است، اما موضوع تعالیم عرفای سدۀ سوم یعنی بایزید بسطامی، ذوالنون مصری، ابوسعید خراز، سهل تستری، ابوالحسین نوری، حسین منصور حلاج، سری سقطی، ابوتراب نخشبی، یحیی معاذ رازی، ابوعثمان حیری و ابراهیم خواص، معرفت، سماع، عزلت، حیرت و فنا است که عموماً برای اولین بار در این سده مطرح شده و تصوف را از سلوکی اخلاقی و زهدگرا بهجانب مکتبی معرفتشناختی مبتنی بر سلوک عملی و آداب و احوال بدیع سوق داده است؛ همچنان که بیشتر موضوعات این قرن مربوط به توحید، معرفت و پس از آن محبت و توکل است. اما تصوف سدۀ چهارم با صوفیانی چون ابوبکر واسطی، ابوعلی رودباری، ابوبکر شبلی و ابوعبدالله خفیف بهشدت تحتتأثیر تعلیم صوفیان تصوف دو سدۀ پیشین است و گویا حرف تازهای ندارد. بهطور کلی، مهمترین موضوعات قرون دوم تا چهارم تصوف عبارتاند از: زهد و معرفت. موضوعات توحید، محبت، اخلاق، توکل و فقر در جایگاه بعد قرار دارند. از میان این صوفیان، جنید بغدادی بیشترین تأثیر را داشته و در طرح بسیاری از موضوعات در جایگاه نخست است. پس از وی بهترتیب سهل تستری و شبلی قرار دارند. چهار چهرۀ برجستۀ دیگر عبارتاند از ذوالنون مصری، ابوالحسن نوری، ابوسعید خراز و بایزید بسطامی.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113238_f1cb5e51f72b461dfb33079f5b81b714.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321The Influence of Najm Rāzi on Mulla Sadrā's Mystical Thoughtsتأثیر نجم رازی بر اندیشههای عرفانی ملاصدرا345366113239FAمحمدرضاموحدیدانشیار دانشگاه قمJournal Article20230129Many of the mystical views of Sadr al-Mutallahin (1050-979 A.H.) in his commentary books have no obvious source and have led scholars to erroneous judgments. The main claim of this article is that Mullā Sadrā, in the mystical part of his commentary, in addition to the quotations and phrases he quotes from famous mystics, has borrowed from a lesser-known commentary by an Iranian mystic. This commentary is known as Bahr al-Haqiqah wa al-Ma'āni or the interpretations of Najmiyah, and it is owned by Najmuddin Razi (574-654 AH), the author of Mersād al - ‘ebād, which unfortunately has not been mentioned in any of the books and articles written about Mulla Sadra's sources; But it is clear that Mullā Sadrā knew the interpretation of the Sea of Truths and quoted directly from it; Another thing is that many of the things that Sadrā quotes from Neyshābouri's allusive parts of Tafsir al-Gharib al-Qur'an are from Najmuddin Rāzi in Bahr al-Haqāyeq, which is probably unknowingly attributed to Nizām al-din Neyshābouri (who died after 728 AH). In this research, some examples of these direct and indirect perceptions have been proposed and compared with the main sources. The final part of the article is devoted to examples that have been presented in contemporary research on Mullā Sadrā's mystical ideas, analysis and theory, but in fact have not been specific to him.بسیاری از نظرات عرفانی صدرالمتألهین در کتب تفسیری او، منبعی آشکار ندارد و محققان را به داوریهای ناصواب کشانده است. مدعای اصلی این مقاله این است که ملاصدرا در بخش عرفانیات تفسیر خود، افزون بر منقولات و عباراتی که از عارفان مشهور میآورد، از تفسیری کمتر شناختهشده از عارفی ایرانی، وام گرفته است. این تفسیر با نام بحر الحقایق و المعانی یا تأویلات نجمیه شناخته شده و از آنِ نجمالدین رازی، صاحب مرصاد العباد است که متأسفانه در هیچیک از کتب و مقالات نگارشیافته دربارۀ منابع ملاصدرا، یادی از آن نشده است؛ اما بهروشنی آشکار است که ملاصدرا تفسیر بحر الحقایق را میشناخته و مستقیماً از آن نقل مطلب کرده است. دیگر آنکه بسیاری از مطالبی را که صدرا از بخشهای اشاریِ تفسیر غرائب القرآن نیشابوری نقل میکند، باز از افاضات نجمالدین رازی در بحر الحقایق است که احتمالاً نادانسته به نظامالدین نیشابوری منسوب میشود. دراین تحقیق، نمونههایی چند از این برداشتهای مستقیم و غیرمستقیم، مطرح و با مأخذ اصلی سنجیده شده است. بخش پایانی مقاله نیز به نمونههایی اختصاص یافته که در پژوهشهای معاصر دربارۀ اندیشههای عرفانی ملاصدرا، تحلیل و نظری عرضه شده، اما در واقع اختصاصی به او نداشته است.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113239_1998319bf97404b138a4292b99452826.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵17120210321Explaining The Relationship between Pīr and Murīd in Asrār al-tawḥīd as A Parallel Discourse to The Hermeneutic Concept of Play to Challenge The Notion of Subjectivityتبیین رابطۀ پیر و مرید در اسرار التوحید بهمثابۀ همتایی برای بازی هرمنوتیکی در جهت رهایی از سوژهمحوری367392113240FAسید محسنموسویدانشجوی دکتری حکمت هنرهای دینی، دانشگاه ادیان و مذاهبJournal Article20230129The teaching of Pīr (the Sufi guide) to the murīd (disciple) in <em>Asrār al-tawḥīd</em> can be compared with Gadamer's hermeneutic concept of ‘play’ whose ultimate goal is to challenge subjectivity. Gadamer challenges the notion of subjectivity as an ultimate goal via the concept of ‘play’ to serve as an opening for his account of art. In fact, his goal was to critique the subjectivity of rationality in modern thought. Thus, the purpose of comparing the relationship between Pīr and murīd with the hermeneutic concept of play in this article is to introduce Islamic Sufism (especially the common Sufism in the province of Khorasan) as a parallel discourse to the Greek art in challenging the subjectivity. This purpose is pursued through a descriptive-comparative-analytical method. As a mystical text, the anecdotes of <em>Asrār al-tawḥīd</em> encompass the features of the hermeneutic play in a complete sense (in the light of mystical epistemology, not art). The features that find expression in <em>Asrār al-tawḥīd</em> are the independence of play from the players, the seriousness and non-seriousness of the play, the presence of the spectator, the ultimate goal of the play, and finally the elimination of the individual subject.نحوۀ تعلیم پیر به مرید در اسرار التوحید بهگونهای است که میتوان آن را با بازی هرمنوتیکی گادامر که هدف نهایی از مطرح ساختن آن، رهایی از «سوژهمحوری» است، تطبیق داد. گادامر رهایی از «سوژهمحوری» را بهعنوان غایت نهایی در ذیل مفهوم «بازی» که آغازی برای ورود به بحث هنر است، مورد توجه قرار میدهد. در حقیقت این غایت، مقابلهای با عقلانیت «سوژهمحور» در تفکر مدرن است. هدف از تطبیق رابطۀ پیر و مرید با بازی هرمنوتیکی معرفی عرفان اسلامی (بهخصوص عرفان رایج در خراسان) بهعنوان همپای هنر یونانی در حذف تفکر «سوژهمحوری» است که این هدف از طریق روشهای تحلیلی-تطبیقی-توصیفی دنبال میشود. حکایات اسرار التوحید بهعنوان متنی عرفانی ویژگیهای بازی هرمنوتیکی را بهنحو کاملی (البته در ذیل معرفتشناسی عرفانی و نه هنر) پوشش میدهند. از جمله ویژگیهای بازی گادامری که در اسرار التوحید وجود دارد، عبارتاند از: استقلال بازی از بازیکنان، امر غیرجدی و جدیت در بازی، نحوۀ حضور تماشاگر، غایت بازی و در نهایت حذف سوژه.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_113240_d1951328e0241b0797f3ffe77837bd48.pdf