دانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615Mystical and moral analysis of "Pisces" in the Holy Quranواکاوی نماد «حوت» در قرآن در ابعاد عرفانی و اخلاقی آن522114892FAعلیکریمپور قراملکیهیات علمی جامعه المصطفیJournal Article20230926"Pisces" is one of the prominent images of God in various verses of the Quran, such as verses 61 and 63 of Surah Kahf, 163 Surah A'raf, 142 Surah Safat and 48 Surah Qalam. Knowledge of the status and position of the fish in the story of Prophet Moses, Prophet Khidr and Prophet Yunus can be important for any Quran study. Knowing its mystical and spiritual dimensions is one of the goals of the research in this article. The findings of the research using the analytical descriptive method in the way of understanding the depth of meaning of the verses, indicate the important fact that the word "fish" in the view of the Qur'an is not only the image of an external animal, but it is a symbol and symbol of a spiritual and deep mystical and moral meaning that affects every audience in the ranks. Its variety attracts and attracts. As a result, the mention of fish in the Holy Qur'an is meant to create a relationship with God and extend and expand human understanding from the world of senses to the unknown world of the human soul and heart.<strong>«حوت» یکی از تصویرهای مطرح خداوند در آیات مختلف قرآن، مانند آیات ۶1 و ۶3 سورۀ کهف، 1۶3 سورۀ اعراف، 1۴2 سورۀ صافات و ۴8 سورۀ قلم است. آگاهی از مقام و موقعیت حوت در داستان حضرت موسی(ع)، حضرت خضر(ع) و حضرت یونس(ع)، میتواند برای هر قرآنپژوهی دارای اهمیت باشد. شناخت ابعاد عرفانی و معنوی آن، از اهداف پژوهش در این نوشتار است. یافتههای تحقیق با روش توصیفیتحلیلی بهشیوۀ درک عمق معنایی آیات، نشانگر این حقیقت مهم است که واژۀ «حوت» در منظر قرآن، تنها تصویر حیوان ظاهری نیست بلکه نشانه و سمبل معنایی معنوی و عمیق عرفانی و اخلاقی است که هر مخاطبی را در مراتب مختلف آن، بهسوی خود جذب و جلب میکند؛ درنتیجه، ذکر ماهی در قرآن کریم، برای ایجاد ارتباط و انس با خداوند و امتداد و گسترش درک و فهم انسان از عالم حس تا دنیای ناشناختۀ جان و دل انسان بیان شده است.</strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114892_6303217b6b762a9d375de6cd488f97ff.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615Examining the nature of free will based on the mystical theory of "Ayaan Sabite"اعیان ثابته خاستگاه حل مسئله جبر و اختیار2336114893FAمحمدلطفیحسین آباد مژدهاحمدولیعی ابرقوییاستاد دانشگاه تهرانJournal Article20231106The issue of free will is one of the most complex issues of human sciences, which has focused the minds of many elites in this field throughout history. Among these people, there are Islamic mystics who tried to answer this issue based on their own discoveries. One of the main foundations of Islamic mysticism, which the mystics have used in taking a position on the issue of free will and have brought a deep picture of its truth, is the theory of Ayan Thabiteh. On the other hand, some others have also considered the belief in the fixed nobles to be associated with the twin determinism for God and man; Therefore, it is appropriate to conduct an independentresearch on the nature of free will based on the theory of fixed nobles. This reflection first requires explaining the position of fixed nobles in Islamic mysticism and secondly explaining the truth of free will based on it. This article is responsible for research in this regard with the analytical-documentary method. Through this research, it is clear that the precise interpretation of the position of fixed nobles not only does not contradict with authority, but the mystical reading of authority gains meaning in such a way that each object, according to its coordinates, demands its own appearance and as a result The talented language that it has, shows its will to manifest itself abroad.مسألۀ اختیار یکی از پیچیده ترین مسائل علوم انسانی میباشد که اذهان بسیاری از نخبگان این حوزه را در طول تاریخ، معطوف خود ساخته است. از جملۀ این افراد، عارفان اسلامی میباشند که براساس مبانی کشفی خود، در صدد پاسخ به این مسأله برآمده اند. از اصلیترین مبانی عرفان اسلامی که در حلّ مسألۀ اختیار استفاده نموده و تصویر عمیقی از حقیقت آن را به ارمغان آورده اند، نظریۀ اعیان ثابتۀ میباشد. با این حال برخی، اعتقاد به اعیان ثابته را ملازم جبرِ توأمان، برای خدا و انسان پنداشته اند؛ بنابراین شایسته است که پژوهشی مستقل در چیستی اختیار براساس نظریۀ اعیان ثابته صورت پذیرد. این تأمل اولاً مستلزم تبیین جایگاه اعیان ثابته در عرفان اسلامی و ثانیاً تبیین حقیقت اختیار مبتنی بر آن میباشد. این مقاله با روش تحلیلی - اسنادی، عهده دار پژوهش در این رابطه است. از رهگذر این پژوهش، مشخص میشود که تفسیر دقیق جایگاه اعیان ثابته نه تنها منافاتی با اختیار ندارد، بلکه هر عین، به حسب مختصات خود، طلب ظهور خاصّ خود را کرده و در نتیجه به لسان استعدادی که دارد، ارادۀ بروز در خارج را هویدا میکند.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114893_12ee3ea212ce28d18fc3d8be49cea811.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615تحلیل تطبیقی ضرورت وجود انسان کامل، بر اساس روایات کتابالحجة الکافی و آرای ابن عربیتحلیل تطبیقی ضرورت وجود انسان کامل، بر اساس روایات کتابالحجة الکافی و آرای ابن عربی3762114894FAمحمدحسنضیاءالدینی دشتخاکیدانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی دانشگاه ادیان و مذاهبمصطفیفرهودیاستادیار گروه ادیان شرق دانشگاه ادیان و مذاهبJournal Article20240107مناسبات تشیع و تصوف، از سدهی ششم و هفتم هجری قمری، به صورت جدّی به عنوان یک مسألهی پژوهشی مطرح شد و در جهت نفی و اثبات نیز طرفدارانی داشته و دارد. یکی از مباحثی که شیعه را در بُعد کلامی به تصوف نزدیک میکند، آموزهی امامت است. این آموزهی کلامی در شیعه، رابطهی بسیار نزدیکی با مباحث انسان کامل در عرفان و تصوف دارد. یکی از مباحث چالشیِ امامت و انسان کامل، ضرورت وجود او در نظام هستی است؛از آنجا که بیشتر آموزههای امامت در شاخهی نقلیِ علم کلام بحث میشوند، جوامع روایی، مهمترین منبع آن به شمار میآیند؛ بنابراین بخشی از کتاب الکافی با عنوان «کتابالحجة» که اختصاص به روایاتی با موضوع حجّتهای الهی دارد، محور اول این پژوهش قرار گرفت و در سوی دیگر، با توجه به اینکه اولین تبیین منسجم از انسان کامل، توسط ابن عربی انجام گرفت، آرای او به عنوان محور دوم بحث این نوشتار، مورد توجه قرار گرفت. بحث از احادیث کتابالحجة در دو بخش ضرورت تکوینی و معنوی سامان یافت و سپس با آموزههای انسان کامل ابن عربی در همین دو بخش، سنجیده شد. با توجه به استدلالهایی که در این نوشتار آمده است، میزان همبستگی و تفاوت این دو آموزه روشن میشود تا از این رهیافت، بررسیِ تازهای در گسترهی مناسبات تشیع و تصوف صورت گیرد. هرچند زاویهی مباحث انسان کامل و امامت متفاوت باشد و از نظر مفهومی، امام و انسان کامل با تفاوت در تعابیر و مفاهیم مواجه باشند، به نظر میرسد از یک مصداق خارجی سخن میگویند.مناسبات تشیع و تصوف، از سدهی ششم و هفتم هجری قمری، به صورت جدّی به عنوان یک مسألهی پژوهشی مطرح شد و در جهت نفی و اثبات نیز طرفدارانی داشته و دارد. یکی از مباحثی که شیعه را در بُعد کلامی به تصوف نزدیک میکند، آموزهی امامت است. این آموزهی کلامی در شیعه، رابطهی بسیار نزدیکی با مباحث انسان کامل در عرفان و تصوف دارد. یکی از مباحث چالشیِ امامت و انسان کامل، ضرورت وجود او در نظام هستی است؛از آنجا که بیشتر آموزههای امامت در شاخهی نقلیِ علم کلام بحث میشوند، جوامع روایی، مهمترین منبع آن به شمار میآیند؛ بنابراین بخشی از کتاب الکافی با عنوان «کتابالحجة» که اختصاص به روایاتی با موضوع حجّتهای الهی دارد، محور اول این پژوهش قرار گرفت و در سوی دیگر، با توجه به اینکه اولین تبیین منسجم از انسان کامل، توسط ابن عربی انجام گرفت، آرای او به عنوان محور دوم بحث این نوشتار، مورد توجه قرار گرفت. بحث از احادیث کتابالحجة در دو بخش ضرورت تکوینی و معنوی سامان یافت و سپس با آموزههای انسان کامل ابن عربی در همین دو بخش، سنجیده شد. با توجه به استدلالهایی که در این نوشتار آمده است، میزان همبستگی و تفاوت این دو آموزه روشن میشود تا از این رهیافت، بررسیِ تازهای در گسترهی مناسبات تشیع و تصوف صورت گیرد. هرچند زاویهی مباحث انسان کامل و امامت متفاوت باشد و از نظر مفهومی، امام و انسان کامل با تفاوت در تعابیر و مفاهیم مواجه باشند، به نظر میرسد از یک مصداق خارجی سخن میگویند.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114894_5eccffa8cb4199005ba31a983a89a374.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120240521A research on the homogeneity of Abdullah Qutb's opinions and thoughts in Makatib with Buddhist teachings and texts.جستاری در همگونی آراء و اندیشههای عبدالله قطب در مکاتیب با آموزهها و متون بودایی6388114895FAفیاضقرائیدانشیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی، دانشگاه فردوسی مشهدمحمدجوادناسک جهرمیدانشجوی دکتری ادیان و عرفان تطبیقی، دانشگاه فردوسی مشهدJournal Article20240614Abdullah Qutb Bin Muhii is one of the mystics of the 9th century AH in South Persia, whose collection of letters, known as Makatib, has mystical and moral teachings, and some thoughts are similar to Buddhist beliefs in It is visible. From the comparative study of Buddhist texts, especially Surah Nilufr and the book of Damme Pedeh with the Makatib of Abdullah Qutb-Ben-Mohiyy, new things are obtained from the common points of the minds and opinions of two mystic thinkers in the two fields of Islamic mysticism and Indian religions. And in fact, those two teachers have a close view. The secret of suffering and hardship in this world, recommending love to others and giving importance to silence and attaining meditation are other similar and common features of the thought of Abdullah Qutb bin Muhai with the views of Shakiye Muni Buddha in Surat Nilufr. . Also, Buddha's effort in establishing a Sangha and a social system for worship and the effort of Abdullah Qutb-Ben-Mohiy in the construction of the town of Akhwan-Abad, a few k.m. away from Jahrom in the south of Shiraz, a kind of similarity in the life and vision of those two characters can be counted. This article is more about it.عبدالله قطببنمحیی، از جمله عارفان قرن نهم ه.ق در جنوب فارس است که مجموعه نامههای وی مشهور به مکاتیب، از آموزههای عرفانی و اخلاقی برخوردار بوده و برخی از اندیشههای همگون با باورهای بودایی در آن به چشم میخورد. از بررسی تطبیقی متون بودایی به ویژه سورة نیلوفر و کتاب دمّه پده با مکاتیب عبدالله قطببنمحیی، تازه-هایی از نقاط مشترک ذهن و نظر دو عارف متفکر در دو حوزة عرفان اسلامی و ادیان هند، به دست میآید و در واقع، آن دو آموزگار، دیدگاهی نزدیک به هم دارند. راز رنج و سختی در این جهان، توصیه به محبت به دیگران و اهمیت دادن به سکوت و دست یافتن به مراقبه از دیگر ویژگیهای همگون و مشترک اندیشة عبدالله قطببنمحیی با آرای شاکیهمونی بودا در سورة نیلوفر است. همچنین، تلاش بودا در تأسیس سَنگَهه و نظام اجتماعی برای عبادات و کوشش عبدالله قطببنمحیی را در بنای شهرک اخوانآباد در چند فرسخی جهرم در جنوب شیراز، نوعی مشابهت در زندگی و بینش آن دو شخصیت میتوان برشمرد که در این مقاله بیشتر به آن پرداخته شده است.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114895_a3218acdeaac99f448e73a611b10224c.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120240521Representation of spiritual themes in Sufi attitudes: a case study, the anthropological experience of Qadiri Kasanzaniبازنمایی مضامین معنوی در نگرشهای صوفیانه: مطالعۀ موردی، تجربۀ انسانشناختی طریقت قادری کسنزانی89120114896FAسیدمحمدمهدیفرشادگروه دینپژوهی، دانشکده ادیان، دانشگاه ادیان و مذاهب، ایران، قم.اللهکرمکرمیپورگروه دینپژوهی، دانشکده ادیان، دانشگاه ادیان و مذاهب، ایران، قم.0009-0006-2568-3380Journal Article20240912Sufism is one of the most important manifestations of Islam throughout history, and its religious and ritual issues have always been controversial. The Qadiriyya Tariqat is currently one of the oldest and most sacred tariqats that has followers all over the world. Qadiri Tariqat has different branches: Kasenzani, Talabani, Sulehai. In this article, we examine the Kasanzani branch of Qadiri Tariqat with an anthropological method (based on lived experience, participatory observation, interviews) and answer the question, "What is it like to be a Kasanzani dervish?" Therefore, by participating in rituals, we show that a person becomes a dervish by Beyat, he must perform Tasharrof (ablution, prayer, and adhkar) after becoming a dervish, he performs daily individual zikrs, and in collective adhkar, the Kasanzani tariqat (Samaa) is performed. . In addition, we examine the triple hierarchy consisting of Sheikh, Caliph and Dervish. Then, we compare the covering and appearance of dervishes with non-dervishes. Also, we show who is more likely to become a dervish. Finally, we examine the epistemological sources of Qadri Kasanzani's sevenfold dervish. As a result, a combination of these religious beliefs and actions defines Dervish Kasenzani.تصوف یکی از مهمترین جلوههای اسلام در طول تاریخ است که مباحث اعتقادی و مناسکیاش همواره بحثبرانگیز بوده است. طریقت قادریه هماکنون یکی از بزرگترین و قدیمیترین طریقتها است که در سرتاسر جهان پیروانی دارد. طریقت قادری شاخههای مختلفی دارد: کسنزانی، طالبانی، سولهای. در این مقاله به روش انسانشناختی(مبتنی بر تجربۀ زیسته، مشاهدۀ مشارکتی، مصاحبه) شاخۀ کسنزانی طریقت قادری را بررسی میکنیم و به این پرسش پاسخ میدهیم که «درویش کسنزانی بودن چگونه است؟». بنابراین، با شرکت در مناسک نشان میدهیم که فرد با بیعت کردن درویش میشود، اعمال تشرف(غسل، نماز و ادای اذکار) را پس از درویش شدن باید انجام دهد، ذکرهای فردی روزانه را انجام میدهد و در اذکار جمعی طریقت کسنزانی(سماع) شرکت میکند. به علاوه، سلسله مراتب سهگانه مشتمل بر شیخ، خلیفه و درویش را بررسی میکنیم. سپس، پوشش و ظاهر درویشان با غیردرویشان را مقایسه میکنیم. همچنین، نشان میدهیم که چه کسانی تمایل بیشتری به درویش شدن دارند. در نهایت نیز، منابع معرفتی هفتگانۀ درویشان قادری کسنزانی را بررسی میکنیم. حاصل اینکه، ترکیبی از این باورها و کنشهای دینی درویش قادری کسنزانی را معنا میکنند.https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114896_de257dbf778b24c29fedca0537a77933.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615Narrative time in the story of Dej Hoshraba based on the theory of Gérard Genetزمان روایی در داستان دژ هوشربا بر اساس نظریه ژرار ژنت121152114897FAحسینقربانپورآرانیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کاشانعطیهمنتهاییکارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کاشانJournal Article20241018In this article, narrative time in the story "Dej Hooshraba" by Maulana Jalaluddin is examined from a structural and narrative perspective. Time in this work is, on the one hand, a fundamental component and, on the other hand, an acquired tool that the narrator uses to shape the narrative. The aim of this research is to analyze narrative time in the aforementioned narrative and its relationship with fictional, philosophical, and moral aspects. Examining narrative time in this story helps the audience better understand how Maulana narrates and establishes an interdisciplinary connection in the literary and artistic fields that has significant effects on the audience. This research was conducted using Gerard Genette's theory on narrative time and with a qualitative and explanatory approach, and in some cases, a quantitative method was also used. Among the most important findings of this research are the frequency of time confusion in the story, continuous changes in the duration and speed of the narrative, increasing negative acceleration versus positive acceleration, and the use of repeated and retelling frequency in the narrative process. By using temporal patterns such as repetition and non-linear order of events, continuity of time, and other patterns, Rumi takes on the responsibility of guiding the audience to religious and mystical knowledge. Throughout the story, Rumi, by stretching time and mystical dialogues between characters, and by creating the attraction and meaning of events over time, has transformed the story into a tool for teaching educational and training concepts and a platform for thinking.<strong>در این مقاله، زمان روایی در داستان «دژ هوشربا» اثر مولانا جلالالدین از دیدگاه ساختاری و روایی بررسی میشود. زمان در این اثر از یک سو بهعنوان جزئی بنیادین و ازسوی دیگر، بهعنوان ابزاری اکتسابی است که راوی برای شکلدهی به روایت از آن استفاده میکند. هدف این پژوهش تحلیل زمان روایی در روایت مذکور و ارتباط آن با جنبههای داستانی، فلسفی و اخلاقی است. بررسی زمان روایی در این داستان به درک بهتر نحوۀ روایتپردازی مولانا توسط مخاطب کمک کرده و ارتباطی میانرشتهای در حوزههای ادبی و هنری برقرار میسازد که تأثیرات قابل توجهی برای مخاطب دارد. این پژوهش با استفاده از نظریۀ ژرار ژنت درزمینۀ زمان روایی و با رویکرد کیفی و توضیحی انجام شده و در برخی موارد روش کمی نیز به کار گرفته شده است. از مهمترین یافتههای این پژوهش، فراوانی آشفتگی زمان در داستان، تغییرات پیوسته در مدت و سرعت روایت، افزایش شتاب منفی در مقابل شتاب مثبت، و کاربرد بسامد مکرر و بازگو در فرایند روایتگری است. مولانا با استفاده از الگوهای زمانی نظیر تکرار و عدم ترتیب خطی رویدادها، تداوم زمان و دیگر الگوها، مسئولیت خود را در هدایت مخاطب به معارف دینی و عرفانی به عهده دارد. در طول داستان، مولانا با کشش زمان و دیالوگهای عرفانی میان شخصیتها، و با ایجاد جذابیت و معناآفرینی رویدادها در طول زمان، داستان را به ابزاری برای آموزش مفاهیم تعلیمی و تربیتی و بستری برای تفکر تبدیل کرده است.</strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114897_331fddca55f5668dda9a07c9a1656e36.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615Reflections of Mystical Thoughts in the Mirror of Vaez Qazvini's Poemsبازتاب اندیشه های عرفانی در آیینۀ اشعار واعظ قزوینی153180114898FAرجبتوحیدیاناستادیار و عضو هیات علمی تمام وقت دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس0000-0003-4409-9033Journal Article20241020Mulla Mohammad Rafi Qazvini, known as Vaez, was a renowned poet and stylist of the Safavid era. His poetry collection reflects a commitment to both positive (encouraging) and negative (discouraging) methods, inviting the reader to embrace didactic-mystical thoughts. The didactic-mystical ideas in Vaez Qazvini's poetry are expressed in three ways: <br />Directly addressing humanity..1<br />Addressing the poet himself, indirectly imparting these thoughts to the audience..2<br />3.Addressing no specific individual, indirectly reminding the audience of these thoughts. <br />In this descriptive-analytical study, using library resources, most didactic-mystical thoughts are extracted and analyzed from the complete ghazals, scattered verses, and quatrains of Vaez Qazvini. The sources of didactic-mystical thoughts in Vaez Qazvini's poetry include Quranic verses, prophetic traditions, sayings of religious leaders, and the poems of previous Persian mystical poets. The study's results show that in his poems, especially the ghazals, with inspiration from the Indian style poets, didactic-mystical thoughts have a high frequency due to the horizontal connection of the ghazal verses and the use of metaphorical elements (compressed allegory and analogy style)<strong>ملّا محمد رفیع قزوینی، متخلص به واعظ، از شعرای بنام و صاحب سبک عصر صفوی است، که در برگبرگ دیوان اشعارش، با تأسی از پیشینیان عرفانی و همنوا با شعرای همعصر خویش، به دو شیوۀ کلّی ایجابی (تشویقی و ترغیبی) و سلبی (بازدارندگی)، مخاطب را به فراگرفتن اندیشههای عرفانی دعوت میکند. اندیشههای عرفانی در آیینۀ اشعار واعظ قزوینی، به تبعیت از پیشینیان عرفانی و هماندیشه با شعرای عصر صفوی، به سه صورتِ «خطاب مستقیم به انسان»، «خطاب غیرمستقیم شاعر» و «خطاب بدون تعیین مخاطب خاص» انعکاس یافته است. در این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی و بهرهگیری از منابع کتابخانهای، اندیشههای عرفانی در کلّ غزلیات، ابیات پراکنده و رباعیات واعظ قزوینی استخراج شده و با ذکر شواهد مثالی از متون نظم و نثر پیشین عرفانی و شعرای همسبک شاعر، بررسی و تحلیل شده است. ازجملۀ اندیشههای مهم عرفانیِ ایجابی بهکاررفته در دیوان اشعار واعظ، میتوان به این موارد اشاره کرد: دعوت به عزلت و گوشهگیری و تنهایی، فقر معنوی، داشتن دل غمگین، اخلاص و مرگ اختیاری و اندیشههای مهم عرفانیِ سلبی: برحذر داشتن از تعلقات مادی، برحذر داشتن از تنپروری، نگنجیدن هیچکس در خلوت دل جز خدای یکتا و منافات داشتن سالک بودن با دلبستۀ جهان شدن. منشأ اندیشههای عرفانی اشعار واعظ قزوینی، آیات قرآنی، احادیث نبوی، اقوال بزرگان دینی و اشعار شعرای پیشین عرفانی فارسی است. نتیجۀ پژوهش نشان میدهد که در اشعار وی، بهخصوص غزلیات، با تأسی از شعرای سبک هندی، اندیشههای عرفانی بهدلیل ارتباط افقی ابیات غزل و استفاده از عنصر خیال تمثیل (تمثیل فشرده و اسلوب معادله) از بسامد بسیار بالایی برخوردار است. </strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114898_174e896811c9be450dc5ac5ac25bd715.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615The Morphology of the Story of Pir Changy Based on Vladimir Propp's Theoryریختشناسی داستان پیر چنگی براساس الگوی ولادیمیر پراپ181214114899FAعباسنصیرپوردانشجوی دکتری حکمت هنرهای دینی، دانشگاه ادیان و مذاهب دانشکده دین و هنر (سید ابوالقاسمحسینی (ژرفا)دانشیار، عضو هیئتعلمی مؤسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامیJournal Article20241111Abstract<br />This article examines the narrative structure of the story of *Pīr-e Changī* (the Old Harpist) from Rumi's *Masnavi*, using Vladimir Propp's morphological approach. The aim of this study is to demonstrate how mystical tales, despite their spiritual complexity and profound content, can follow the well-established narrative structures found in folk literature. To this end, the main functions and elements of the narrative in the *Pīr-e Changī* story are identified and aligned with Propp's structural roles. Central characters such as the Old Harpist and Omar in this tale emerge as mystical symbols within the framework of Propp’s roles, each contributing uniquely to the development and reinforcement of the story's spiritual messages. Findings reveal that this tale not only aligns with Propp's proposed structures but also uses them to clarify the allegories and mystical meanings within. This research suggests that structural theories, particularly Propp's model, can be effective tools for analyzing classical texts and for understanding the deeper layers of their spiritual messages. Additionally, recommendations are offered for further research in the narrative analysis of mystical stories based on modern theories to enhance the comprehension of these texts.<strong>این مقاله به بررسی ساختار روایی داستان <em>پیر چنگی</em> از <em>مثنوی معنوی</em> مولانا، با استفاده از الگوی ریختشناسی ولادیمیر پراپ میپردازد. هدف این پژوهش آن است که نشان دهد چگونه حکایات عرفانی، بهرغم پیچیدگی معنوی و محتوای عمیق، میتوانند از ساختارهای روایی شناختهشده در ادبیات عامه پیروی کنند. به این منظور، کارکردها و عناصر اصلی روایت در داستان پیر چنگی شناسایی و با نقشهای ساختاری پراپ تطبیق داده شدهاند. شخصیتهای محوری همچون پیر چنگی و عمر در این حکایت، در چارچوب نقشهای پراپ، بهعنوان نمادهای عرفانی ظاهر میشوند و هرکدام بهگونهای در شکلگیری و تقویت پیامهای معنوی حکایت سهم دارند. یافتهها نشان میدهند که این داستان نهتنها با ساختارهای پیشنهادی پراپ همخوانی دارد، بلکه از این ساختارها برای روشنتر کردن تمثیلها و معانی عرفانی بهره میگیرد</strong><strong>.</strong><strong> این پژوهش نشان میدهد که نظریههای ساختاری، بهویژه الگوی پراپ، میتوانند ابزارهای مؤثری برای تحلیل متون کلاسیک و درک لایههای عمیقتر پیامهای معنوی آنها باشند. همچنین، توصیههایی برای ادامۀ تحقیقات درزمینۀ تحلیل روایی داستانهای عرفانی براساس نظریات مدرن ارائه شده است تا به فهم بهتر این متون کمک کند</strong><strong>.</strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114899_9002271a04216fc147e5559ad3df42cb.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615A Comparative Study of the Mystical Genre in Islamic and Christian Literary Texts (Case Study of the Story "Sheikh San'an" by Attar and "father Sergi" by Tolstoy)بررسی تطبیقی سلوک عرفانی و عناصر روایی قصۀ شیخ صنعان عطار با رمان پدرسرگی تولستوی215242114900FAمژگانمیرحسینیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایرانفاطمهزمانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایرانJournal Article20250108The mystical genre, as a systematic verbal action, represents the inner transcendence of the character/characters of the story in connection with the origin and creator of existence, and has led to the creation of brilliant works in the literature of different nations. In Iranian-Islamic literature, "Attar" with "Sheikh San'an" and in Russian-Christian literature, "Tolstoy" with "father Sergi", have made this theme the theme that their heroes have achieved salvation by understanding mystical love. Therefore, these two works can be considered as sources for a comparative study of the mystical genre in Islamic and Christian culture. Therefore, the present article, with a comparative approach, has made the structural and content characteristics of the mystical genre the story of Sheikh San'an and the Patriarchy the subject of research. The result of this research shows that in the mystical genre of the story of Sheikh San'an and the father Sergi, the hero's subject must overcome the difficult obstacles of virtual loves, namely, fame, reputation, name and shame, beautiful women, and unstable beings, in order to achieve true love. Also, in both stories, the role of sleep and dreams, prayer and invocation, and the tolerance of asceticism are observed in the actions of the characters. However, the distinguishing feature of the mystical genre of these two works is that Sheikh San'an begins his spiritual journey from the Kaaba and returns to the Kaaba, while the mystical path of father Sergi begins in the monastery and ends with the escape from all appearances of holiness.<strong>عرفان که بهعنوان یک کنش کلامی نظامیافتۀ استعلای درونی شخصیت/ شخصیتهای داستان در پیوند با منشأ و خالق هستی را بازنمایی میکند، موجب خلق آثاری درخشان در ادبیات ملل مختلف شدهاست. در ادبیات ایرانی- اسلامی «عطار» با «شیخ صنعان» و در ادبیات روسی- مسیحی «تولستوی» با «پدرسرگی»، این موضوع را دستمایه قرار دادهاند که قهرمانان با درک عشق عرفانی به رستگاری رسیدهاند. بنابراین، این دو اثر میتوانند بهعنوان منابعی برای مطالعۀ محتوایی در فرهنگ اسلام و مسیحیت مورد توجه باشند. از این روی، مقالۀ حاضر با رویکرد تطبیقی، ویژگیهای ساختاری و محتوایی را در داستان شیخ صنعان و پدرسرگی موضوع تحقیق قرار داده است. نتیجۀ این پژوهش نشان میدهد در دو داستان، سوژۀ قهرمان برای رسیدن به عشق حقیقی باید از عقبۀ دشوار عشقهای مجازی یعنی شهرت، اعتبار، نام و ننگ، زنان زیبارو و هستیهای ناپایدار گذر کند تا به عشق راستین دست یابد. همچنین، در هر دو داستان نقش خواب و رؤیا، دعا و مناجات، تحمل ریاضت در کنشهای شخصیتها مشاهده میشود. اما وجه تمایز این دو اثر در این است که شیخ صنعان سیر سلوکی خود را از کعبه شروع میکند و به کعبه بازمیگردد، اما سلوک عرفانی پدرسرگی از صومعه آغاز و به گریز از تمام ظواهر تقدس ختم میشود. </strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114900_6762cfec8670f775a4f31e43272a899e.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120240521An interpretive reading of the code word "Hu" based on mystical and religious heritageخوانش تفسیری واژۀ رمزی «هُو» با تکیه بر میراث عرفانی و دینی243270114901FAمحمدسبحانی نیادانشگاه کاشانJournal Article20250113he mysterious word "hu", equivalent to "o" in Persian, although from the perspective of Arabic compounds, it is an absent third-person singular pronoun that refers to a reference and indicates an ambiguous concept, but in religious and mystical sources, it is considered more than a pronoun and is considered a mystery and contains profound meanings. The present article, which is written in a descriptive-analytical manner and by collecting library information, seeks to present different semantic layers of the word "hu", compare the use of "hu" with other divine pronouns, and explain its functions by relying on religious heritage and mystical literature. The present article seeks to answer the question of how this word has been generalized from a grammatical perspective to mystical dimensions? The findings of the study show that the word "He" is not a simple pronoun, but the supreme name of God, which refers to the pure essence of God, which has no limitations or analogies. "He" in this position has two functions: ontology and epistemology. In the ontological dimension, the word "He" refers to the single and comprehensive existence of the Supreme Being with respect to beings, that is, there is one "being" which is God, and the rest are "appearances" and manifestations of that being. In the epistemological dimension, "He" refers to the unseenness of God.<strong>کلمۀ پر رمز و راز «هُو» معادل «او» در زبان فارسی، هرچند از منظر ترکیبات عربی، ضمیر مفرد سومشخص غائب است که به مرجعی برمیگردد و از مفهوم مبهمى حکایت مىکند، در منابع دینی و عرفانی، فراتر از یک ضمیر و بهعنوان یک رمز و راز محسوب شده و حاوی معانی ژرفی است. مقالۀ حاضر که بهشیوۀ توصیفیتحلیلی و با گردآوری اطلاعات کتابخانهای نگارش یافته، درصدد ارائۀ لایههای مختلف معنایی واژۀ «هُو» و مقایسۀ کاربرد «هُو» با سایر ضمایر الهی و تبیین کارکردهای آن با تکیه بر میراث دینی و ادبیات عرفانی است. نوشتار حاضر در پی پاسخگویی به این پرسش است که</strong><strong> چگونه این واژه از منظر دستوری به ابعاد عرفانی تعمیم پیدا کرده است؟ </strong><strong>یافتههای پژوهش نشان میدهد کلمۀ «هُوَ» نه یک ضمیر ساده، بلکه اسم اعظم خداوند است که به ذات خالص خداوند اشاره دارد که هیچگونه محدودیت یا تشبیهی ندارد. «هو» در این جایگاه، دو کارکرد هستیشناسی یا انتولوژی و معرفتشناسی یا اپیستمولوژی دارد. در بُعد هستی</strong><strong></strong><strong>شناسانه، کلمۀ «هُو» ناظر به وجود واحد و فراگیر حقتعالی نسبت به موجودات است؛ یعنی یک «بود» است که آن خداست و مابقی «نمود» و تجلّی آن وجودند. در بعُد معرفتشناسانه، «هُو» به غیبالغیوب بودن خداوند اشاره دارد. </strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114901_da3d01df034f746d6fe0fb0d051bbd60.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120240521Conceptology and Analysis of Instances of Possibility from the Perspective of Mulla Sadra's Philosophy and Mohaqiq Qeysari's Mysticismمفهومشناسی و تحلیل مصادیق امکان از منظر فلسفۀ ملاصدرا و عرفان محقق قیصری271294114902FAمحمد جوادزکویدانشآموخته کارشناسی ارشد رشتۀ فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قم،سعیدالهی نسبدانشآموخته کارشناسی ارشد رشتۀ فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قممهرانرضاییاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.Journal Article20250202The term "possibility" (=Imkan) is one of the most widely used and common terms in philosophy and theoretical Sufism. Failure to recognize this group of common terms, which may have different meanings in philosophy and theoretical Sufism, can cause errors in understanding the propositions of these two sciences. The purpose of this study on the semantics of the term "possibility" is to examine its similarities and differences from the perspective of Mulla Sadra Shirazi as the founder of Transcendental wisdom and Mohaqiq Qeysari, a prominent commentator on the mystical school of Ibn Arabi. In this study, the authors aim to answer the main question of what similarities and differences the term "possibility" has in the thought systems of Mulla Sadra on the one hand and Mohaqiq Qeysari on the other. This research is a fundamental study that has been prepared using a descriptive and analytical method. Based on the research findings, the common point of Mulla Sadra and Mohaqiq Qeysari in using the term possibility is "what is not God", which is described by both thinkers with the description "possibility"; However, the instances of "possibility" in the view of the Qeysari have a broader scope and include fixed objects (الاعیان الثابتة) that are possible to appear; just as in the case of the term "impossibility" in the view of Qeysari, it also includes fixed objects that are prevented from appearing. In Transcendental Wisdom, "possibility in the sense of need" is a description of existence, but from the view of Qeysari, possibility is never a description of existence.<strong>اصطلاح «امکان» یکی از اصطلاحات پرکاربرد و مشترک در فلسفه و عرفان نظری است. عدم شناخت این دسته از اصطلاحات مشترک که احیاناً در فلسفه و عرفان نظری معانی متفاوتی دارند می</strong><strong></strong><strong>تواند باعث خطا</strong><strong></strong><strong>هایی در فهم گزاره</strong><strong></strong><strong>های این دو علم شود. هدف از این پژوهش معناشناسی اصطلاح «امکان»، بررسی اشتراکات و افتراقات آن از منظر صدرالمتألهین شیرازی بهعنوان بنیان</strong><strong></strong><strong>گذار حکمت متعالیه و محقق قیصری شارح برجستۀ مکتب عرفانی ابن</strong><strong></strong><strong>عربی است. نگارندگان در این پژوهش بر آناند تا در راستای رسیدن به این هدف به این سؤال اصلی پاسخ دهند که اصطلاح امکان، در نظام تفکری ملاصدرا ازسویی و محقق قیصری ازسوی دیگر، چه اشتراکات و افتراقاتی دارد؟ این پژوهش از نوع مطالعۀ بنیادین است که به روش توصیفی و تحلیلی تهیه شده است. براساس دستاورد</strong><strong></strong><strong>های پژوهش، نقطۀ اشتراک ملاصدرا و محقق قیصری در کاربست اصطلاح امکان، ماسوی الله است که در نظر هر دو اندیشمند، با وصف «امکان» توصیف می</strong><strong></strong><strong>شوند؛ اما مصادیق «امکان» در دیدگاه محقق قیصری دامنۀ وسیع</strong><strong></strong><strong>تری دارد و اعیان ثابتۀ ممکنالظهور را نیز شامل می</strong><strong></strong><strong>شود؛ چنان</strong><strong></strong><strong>که دربارۀ اصطلاح «امتناع» در دیدگاه محقق قیصری، بر همین منوال، اعیان ثابتۀ ممتنعالظهور را در بر می</strong><strong></strong><strong>گیرد. امکان فقری در حکمت متعالیه وصف وجود است، اما امکان از نگاه محقق قیصری هیچ</strong><strong></strong><strong>گاه وصف وجود قرار نمی</strong><strong></strong><strong>گیرد. </strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114902_02f975797204475dbc6a8cd6e0381766.pdfدانشگاه کاشانمطالعات عرفانی۲۰۰۸-۶۵۵۵20120250615Investigating the Role of Islamic Spirituality in Achieving Sustainable Peace: A Study of the Prayer of Abu Hamzah al-Thumali by Imam Sajjad (AS)بررسی نقش معنویت اسلامی در دستیابی به آرامش پایدار: مطالعهای بر دعای ابوحمزه ثمالی از امام سجاد(ع)295328114903FAمحمد اسماعیلعبداللهیگروه حکمرانی فرهنگی اجتماعی دانشکده حکمرانی دانشگاه تهرانJournal Article20250202With the expansion of modern life and the increase of psychological pressures, stress and anxiety have become one of the fundamental challenges to mental health, creating a need for effective spiritual solutions to address these issues. The main issue of this study is to investigate the role of the prayer of Abu Hamzah al-Thumali as a rich spiritual text in fostering inner and psychological peace in humans. The aim of the research is to analyze the impact of the spiritual concepts of this prayer on reducing anxiety and improving individuals' mental health. The research method is qualitative and based on content analysis, examining the psychological and spiritual characteristics present in the text of Abu Hamzah’s prayer. The findings indicate that the prayer’s emphasis on monotheism, seeking divine mercy and forgiveness, and striving for closeness to God can help reduce stress and increase inner peace. Moreover, this prayer, as a spiritual tool, empowers individuals to face daily challenges and plays an effective role in improving their psychological and spiritual well-being. The results emphasize that prayer and supplication, beyond being religious acts, can be utilized as comprehensive and effective strategies to achieve lasting peace in contemporary life. Due to its unique spiritual richness, the prayer of Abu Hamzah al-Thumali holds a prominent position in this regard. This study highlights the importance of utilizing religious and spiritual texts in enhancing mental health and the quality of modern life<strong>با گسترش زندگی مدرن و افزایش فشارهای روانی، استرس و اضطراب به یکی از چالشهای اساسی سلامت روان تبدیل شدهاند و نیاز به راهکارهای معنوی مؤثر برای مقابله با این مشکلات احساس میشود. مسئلۀ اصلی این پژوهش، بررسی نقش دعای ابوحمزه ثمالی بهعنوان یک متن معنوی غنی در ایجاد آرامش درونی و روانی انسانهاست. هدف تحقیق، تحلیل تأثیر مفاهیم معنوی این دعا بر کاهش اضطراب و ارتقای سلامت روانی افراد است. روش پژوهش کیفی و مبتنیبر تحلیل محتوای متنی است که شاخصههای روانشناختی و معنوی دعای ابوحمزه را بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که تأکید این دعا بر توحید، طلب رحمت و بخشایش الهی، و نزدیکی به خداوند، میتواند به کاهش استرس و افزایش آرامش درونی کمک کند. همچنین، این دعا بهعنوان ابزاری معنوی، افراد را در مواجهه با مشکلات روزمره توانمند ساخته و نقشی مؤثر در بهبود وضعیت روانی و معنوی آنان ایفا میکند. نتایج پژوهش تأکید میکند که دعا و نیایش، فراتر از یک عمل عبادی، بهعنوان راهبردی جامع و مؤثر برای دستیابی به آرامش پایدار در زندگی معاصر قابل بهرهبرداری است و دعای ابوحمزه ثمالی بهدلیل غنای معنوی خاص، جایگاه برجستهای در این زمینه دارد. این مطالعه اهمیت استفاده از متون دینی و معنوی را در ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی معاصر نشان میدهد.</strong>https://s-erfani.kashanu.ac.ir/article_114903_c80a01af24e1a2f964dc771a05437105.pdf