غایت سیر و سلوک از دیدگاه ابن عربی

نویسنده

دانشگاه تبریز

چکیده

رسیدن به سعادت، غایتی است که انسان ها در پی آن اند، اما در مصداق سعادت اختلاف نظر وجود دارد. در عرفان اسلامی، راه رسیدن به سعادت، سیر و سلوک است، و غایت سیر و سلوک عرفانی با تعابیر گوناگونی مانند بهشت، رؤیت خداوند، فناء فی الله و معراج روحانی بیان شده است. درک وحدت وجود و یا به تعبیر دیگر، خودشناسی، در عرفان ابن عربی غایت سلوک روحانی است. سالک الی الله در ابتدای سلوک معرفت به خویش و به تبع آن، معرفت به خداوند ندارد و در نهایت سلوک، معرفت به نفس می یابد و پی می برد که خود چیزی جز خدا نیست. سلوک عارف، شبیه معراج پیامبر(ص) است: سالک ابتدا علم به حق دارد که از طریق تفکر در کتاب و سنت(شریعت) حاصل کرده است. سپس در معراج خویش، آن علم را به عین الیقین(وحدت شهود) مشاهده می کند و آنگاه به حق الیقین(وحدت وجود) می رسد. در مقاله حاضر، مسائل و مباحث پیش گفته، بررسی، تطبیق و تحلیل می شود

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

The Divine Presence (Shekhinā)in the Judaic Tradition

نویسنده [English]

  • M Shajāri

چکیده [English]

The present article is written towards learning of the Jewish traditional teachings on the God’s way of relation with the world. At first an image of His perceptible presence based on Bible has been presented, then the meaning of this presence named Shekhinā by Talmudi scholars i.e. Rabbis examined. To find a solution for contradiction of the doctrines, that is the presence of God who is experienced and His transcendental, of some Jewish philosophers, commentaries and viewpoints in the Middle Ages reviewed. Furthermore by review the outstanding mystical works of that era, the situation of Shekhinā in Qabbālā and final end of the Absolute Reality presence have been illustrated.

کلیدواژه‌ها [English]

  • in the Judaic Tradition
دوره 6، شماره 1 - شماره پیاپی 11
11
فروردین 1389
صفحه 115-144
  • تاریخ دریافت: 09 بهمن 1401
  • تاریخ بازنگری: 30 اردیبهشت 1403
  • تاریخ پذیرش: 09 بهمن 1401