بررسی حدیثِ شیدایی و پاکدامنی و رازپوشی

نویسندگان

دانشگاه کاشان

چکیده

عارفان و صوفیان، آنگاه که نگارش تجربه‌های روحانی‌شان را آغاز کردند، افزون بر آیات قرآن از احادیث نیز کمک گرفتند و در ادب نهان‌گرایانۀ خود به فراخی و فرّخی از آن‌ها سود جستند. یکی از روایاتی که این گروه، بسیار به آن استناد کرده‌اند، حدیث «مَن عَشِقَ و کتَمَ و عفَّ و ثمّ ماتَ ماتَ شهیداً» بوده است که درون‌مایه‌اش، فرخنده فرجامی عاشق است. بسیاری از حدیث‌پژوهان بر این روایت خرده گرفته‌ و آن را نادرست دانسته‌اند، ولی با بررسی گزارش‌های گوناگون سند روایت، روشن می‌شود که این روایت بر پایۀ سنجه‌های حدیثی، پذیرفتنی است. مقالۀ حاضر، نگاهی است به سند و متن این روایت بر پایۀ معیارهای اهل سنت در درستی یا سستی روایات.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

A Survey on the Sacred Saying about Loving, Chastity & Hiding the Secret

نویسندگان [English]

  • p Rastegār
  • M.T Rahmat Panāh

چکیده [English]

When mystics and Sufis began to write down their spiritual experience, in addition to the verses of Quran, they took advantage of Hadith as well, and auspiciously and widely benefited from it in their cryptic literature. One of the traditions to which this group has vastly referred was the Hadith: “He who loves and remains chaste and conceals his secret and dies, dies a martyr.” The content of this Hadith tells us about the happy fate of a lover. This Hadith is criticized and repudiated by many Hadith researchers, but analyzing various reports on the documentation of this tradition, we found out that, based on the criteria used for the authenticity of Hadith, this tradition is acceptable. The present article is a glimpse at the documentation and the text of this tradition based on the Sunni criteria for ascertaining the authenticity of traditions.

کلیدواژه‌ها [English]

  • the Hadith: “He who loves and remains chaste…”
  • Critical study of Hadith implication
  • Critical study of the transmitters of Hadiths
  • Islamic Mysticism
دوره 8، شماره 1 - شماره پیاپی 15
15
فروردین 1391
صفحه 23-52
  • تاریخ دریافت: 09 بهمن 1401
  • تاریخ بازنگری: 06 اسفند 1402
  • تاریخ پذیرش: 09 بهمن 1401